Category Archives: blog

Waarom leg ik mijn ziel bloot?

De komende weken deel ik met jullie het verloop van mijn traject bij een loopbaanbegeleider. 


Waarom zou uitgerekend ik als loopbaancoach openbaar maken dat ik zelf coaching volg, vraag je je misschien af. Twijfel ik dan aan mezelf?

Nee, de reden waarom ik mijn ervaring wil delen is dat andere mensen méér in mij zien dan ikzelf.
En dat is voor veel mensen het geval.

We zijn vaak erg streng voor onszelf in plaats van ons bewust te zijn van de vele capaciteiten die anderen wel in ons zien.
En die meerwaarde van jezelf, mag je gerust in de verf zetten.

Ik wil mensen laten zien dat je altijd van koers kan veranderen. Dat er altijd nog mogelijkheden zijn, ook al heb je het gevoel dat je muurvast zit. Dat je terug kleur kunt brengen in een leven of een carrière die er nu misschien grauw uitziet.

Mijn eigen praktijk hangt vol foto’s van kleurpotloden in alle mogelijke tinten om mij daaraan te herinneren.

Als je vastloopt, heb je iemand nodig met een helikoptervisie. Een kleine aanpassing kan vaak al een grote impact hebben op je leven. Maar zelf zie je dat niet altijd omdat je onvoldoende afstand hebt van je eigen situatie. 

Een sparringpartner helpt je dan door je uit te dagen je eigen potentieel te ontdekken en te erkennen.
Een daarom heb ik gekozen voor iemand, iemand die mij gaat helpen..

WAT KAN EEN COACH BETEKENEN VOOR JOU?

Ik werk in onderaanneming samen met Acerta, een door de VDAB erkend loopbaancentrum. Op die manier krijg je de mogelijkheid om te betalen via de zeer voordelige loopbaancheques.

Via loopbaancheques van de VDAB kunnen werknemers, zelfstandigen en ambtenaars per cheque genieten van 4 uur coaching aan € 40. Dit is erg voordelig, want de reële waarde van dit traject bedraagt € 550. Om de 6 jaar heb je recht op 2 loopbaancheques (dus goed voor 8u loopbaanbegeleiding). 

Voor de exacte voorwaarden kan je terecht op VDAB Loopbaancheques 

In 8 sessies bereik je heel wat en kan je carrière een nieuwe wending krijgen.

Een eerste kennismaking boeken :https://motio.as.me

Ina

juni 21, 2019

Boven de wolken – ontspannen op vakantie gaan

Laat vliegangst jouw vakantie dit jaar niet meer verpesten

Kijkt iedereen uit naar de vakantie behalve jij?

Het vakantieseizoen is de beste tijd van het jaar. Of dat zou toch moeten als je niet met dat ongemakkelijke gevoel zou zitten wanneer je aan een vliegreis denkt. Ongeveer 20% van de reizigers is bang om te vliegen. Ben jij een van hen?

  • Wat als het vliegtuig neerstort?
  • Wat als de piloot een fout maakt?
  • Wat als ik ziek word?
  • Het zijn allemaal veelvoorkomende gedachten bij mensen met vliegangst.

Of misschien denk je vooral na over zaken als:

  • De grote afstand tussen jou en de grond?
  • De complexe en verwarrende technologie van een vliegtuig?
  • Een eerdere vlucht waar je turbulentie ervoer?
  • Krantenartikels of films over vliegtuigcrashes?
  • Herinneringen aan vliegtuigrampen zoals 9/11?

Vliegangst brengt vaak ook allerlei vervelende fysieke symptomen met zich mee: nervositeit, koude of zweterige handpalmen, beven, hartkloppingen, verhoogde transpiratie, snelle ademhaling, diarree, misselijkheid en misschien zelfs milde paniekaanvallen?

Vliegangst en logica

Logisch denken kan een beetje soelaas bieden: je weet dat een vliegtuig het veiligste transportmiddel is. Je weet ook dat de goed opgeleide piloten hun vliegtuig door en door kennen, net zoals buschauffeurs meester zijn van hun bus. Ondanks al die logische redeneringen zit de angst nog steeds ergens in je achterhoofd.

Standaard brengen trainingen over vliegangst rationele argumenten aan om te demonstreren hoe veilig vliegen wel is. Dit soort training is vooral geschikt voor mensen die vertrouwen in de piloten of in de technische beveiliging nodig hebben.

Een combinatie van bewuste en onbewuste coaching

Maar vliegangst is niet altijd rationeel te vatten of op te lossen. Daarom is Wingwave-coaching misschien wel iets voor jou. Wingwave-coaching is een zeer effectieve methode waarmee je op een paar sessies van je vliegangst af bent.

De methode is gebaseerd op de laatste bevindingen in hersen- en geheugenonderzoek. Het grote voordeel is dat Wingwave niet enkel op rationele gedachten inspeelt, maar ook inwerkt op je onderbewustzijn. Aan de hand van spiertesten gaan we na waar de oorzaak van jouw angstgevoelens ligt.

We visualiseren samen jouw naderende vakantie en focussen op de momenten van de reis die jou het meeste stress bezorgen. Breekt het zweet jou al uit als je moet aanschuiven voor de paspoortcontrole? Dan werken we systematisch rond dat gedeelte van je reis, tot uit de spiertest blijkt dat je geen stress meer krijgt als je hieraan denkt. Zo gaan we stapsgewijs verder naar de volgende uitdaging – bijvoorbeeld het idee dat je aan boord van het vliegtuig zal gaan. We lokaliseren de negatieve emoties en lossen ze op. Zo verwerken we systematisch elke situatie die jou gedurende de reis stress bezorgt.

Gewoonlijk volstaan 3 tot 5 sessies om de negatieve emoties permanent op te lossen en te verwerken in de hersenen.

Kom je kennismaken

Reservatie: www.motio.as.me

Ina

januari 4, 2019

Wat gaat er gebeuren met je voornemens voor het nieuwe jaar?

Bij voorbeeld dit jaar meer aandacht besteden aan je loopbaan?
Januari is het heel druk – ik zal er in februari mee beginnen …

Klinkt dit bekend in de oren? Je bent niet alleen!
1 op 3 mensen laten hun beloftes vóór het einde van januari vallen.
73% van de mensen geven hun doel op, voor ze het bereiken.

Maar dit jaar zal het anders zijn: je bent vastberaden je carrière onder de loep nemen.

Om succesvol te zijn moet je jezelf een doel stellen:  In plaats van ‘het vinden van een nieuwe baan’ bepaal je: aan het begin van de maand x heb ik: mijn cv ge-update, een marktonderzoek gedaan, naar de mogelijkheden gekeken…….

Maak het realistisch door te kijken naar je persoonlijke situatie: misschien zal het nodig zijn om een groter doel op te splitsen in kleinere stappen.

Stel een actieplan op: hoe wil je een nieuwe baan vinden? Door het inschakelen van een bestaand netwerk, spontane sollicitaties, op websites van bedrijven zoeken of contact opnemen met een wervingsbureau?

Je maakt een overzicht van wat je graag doet, waar je goed in bent, het bepalen van je sterke en zwakke kanten, vraag vrienden en collega’s om feedback.

Je maakt een lijst op van die vaardigheden die je sterker wil ontwikkelen en bepaalt welk onderdelen van je huidige werk je niet bevallen.

Je onderzoekt welk soort taken binnen je werk energie geven en welke energie uit je zuigen. Samen met je manager bespreek je je prestaties en maak je een carrière- of ontwikkelingsplan voor de toekomst.

Klinkt moeilijk? Je weet niet hoe de eerste stap te zetten? Heb je hulp nodig bij het bouwen van een structuur of het definiëren van de volgende stap in je carrière?

Motio-Personal Coaching is gespecialiseerd in loopbaanbegeleiding en stressmanagement.

Samen bekijken we je project, het opzetten van een realistisch plan van aanpak, het verhogen van je motivatie en zetten we doelen die een carrièreswitch of een volgende carrièrestap eenvoudig en haalbaar maken.

Ik nodig je uit tot een vrijblijvend en gratis gesprek om je meer informatie over loopbaanbegeleiding en de mogelijkheden te geven. Stuur mij een e-mail (ina@motio.be) met je telefoonnummer en de beste tijd om je te contacteren.

Je hebt recht op loopbaancheques? Motio werkt samen met Acerta, een door de VDAB erkent loopbaancentrum

Ina

november 23, 2018

Mijn verhaal: je hebt het nog niet eens geprobeerd!

(terug te vinden in het fantastische boek kwetsbaar krachtig, uitgever wonderschrijverij)

Niet eens geprobeerd

17 September 2001, de wereld is nog in shock door de aanslagen in New York. Ik verhuis naar Antwerpen. Als Duitse weet ik amper iets over België, en nog minder over de stad waar ik in beland. Culturele verschillen? Nog nooit van gehoord. Het kan me eerlijk gezegd ook niet veel schelen, ik ben toch niet van plan hier langer dan twee of drie jaar als expat te werken. Een mooie bedrijfsnaam op mijn cv, dat is mijn missie.

Een appartement heb ik nog niet, maar ook dat vind ik niet belangrijk. Vrijdag keer ik toch terug naar huis, naar mijn eigen stek, mijn plekje in Duitsland. Dan zie ik mijn vrienden en familie al weer. Elke dag regen, regen, regen. Nog iets dat me gek genoeg niet stoort. Ik ben hier puur voor mijn job. De ambitie om ’s avonds de stad te verkennen, ontbreekt.

De maanden gaan voorbij en ik begin stilaan een ritme te ontwikkelen: maandag boodschappen en de was doen, dinsdag en donderdag naar de fitness, woensdag bellen met vrienden in Duitsland en afspraken plannen voor het weekend, vrijdag huiswaarts.

Ik besluit mijn appartement in Duitsland op te zeggen – mijn schuilplaats verdwijnt. Mijn beste vriend is aan een nieuwe relatie begonnen en het leven van andere vrienden gaat ook gewoon verder. Ze hebben niet elk weekend tijd voor mij. De telefoontjes worden minder en minder.

Tijd om mijn vroeger appartement op te kuisen en mijn verhuis voor te bereiden. Verhuis, allemaal goed en wel, maar waar ben ik nu eigenlijk thuis?

Tijdens de week zit ik alleen in mijn gemeubelde huurstudio na een zware werkdag. Mijn nieuwe collega’s praten amper met elkaar, en al helemaal niet met mij. De invulling van mijn functie is nog niet zoals beloofd. Ik voel me onvoldoende uitgedaagd, de verveling en het gemis slaan toe. De nood naar samenwerking, fijne gesprekken en eens samen lachen, groeit.

Ik blijf vrijdagen naar Duitsland gaan, nu naar mijn ouders. Slapen in mijn oude meisjeskamer, het is best bevreemdend. Ik voel me helemaal niet gelukkig, maar beslis om dat toch maar verborgen te houden

Het begin van het nieuwe jaar is in zicht. De tijd tussen kerst en nieuwjaar breng ik door met mijn ouders en familie, oudejaarsavond met goede vrienden. Op een beurs herleeft het contact met oude collega’s. Het besef dringt binnen: zo zou het moeten blijven, zo voel ik me goed, gelukkig, vrolijk en vol met energie. Hier voel ik me thuis.

Zondagavond neem ik afscheid van mijn moeder. Terug naar mijn ander leven. Ik probeer te onderdrukken dat ik me in België eenzaam, onzeker en uitgeput voel. We staan naast mijn auto, en in plaats van in te stappen, stort ik in elkaar. Ik begin te wenen, kan niet stoppen. Ik moet wel terug naar Antwerpen, de stad waar ik nog steeds geen eigen plek gevonden heb, geen nieuwe schuilplaats, geen mogelijkheid om me te nestelen.

Als ik eindelijk rustiger word, opent mijn moeder de deur van mijn auto. De enige ‘troostende’ woorden die ze me meegeeft: “Je hebt het nog niet eens geprobeerd. Ga nu terug en begin je leven ginder op te bouwen.“

Gehoorzaam stap ik in mijn auto, zonder goed te beseffen wat ze net tegen me zei. Stuurt ze me nu gewoon weg?! Geen “kom we gaan even zitten en praten”? Geen “blijf nog even hier tot morgen”? Ik was kwaad op haar, razend. Ze weet niet waarover ze het heeft. Ik ga toch elke week flink terug naar die vreemde stad?

De volgende twee uur in de auto begin ik zonder afleiding na te denken over haar woorden. Ik blijf me in eerste instantie onbegrepen en weggestuurd voelen. Eenzaam, verlaten en onbeschermd. Maar dan duikt de volgende gedachte plots in me op: Ik heb een keuze, de keuze om in België écht een leven op te bouwen. Helemaal van nul te beginnen. Helemaal opnieuw. Ik kán Antwerpen een kans geven, ik kán mezelf een kans geven. Ik heb het écht nog niet geprobeerd.

Het universum lijkt me een extra duwtje in de rug te geven. Ik krijg telefoon van de vriendin van een collega. Of ik haar appartement wil overnemen? Ze gaat samenwonen met haar vriend. Ik ga in op het verzoek, meteen een mooie bevestiging van mijn wens om het beste te maken van de komende twee jaar.

Dat weekend ga ik niet terug naar Duitsland. Mijn – ja, mijn! – appartement heeft nood aan een verse laag. Het begint met een boeiende zoektocht naar een verfwinkel. Ik spreek nog geen woord Vlaams en ken niemand die me kan helpen. Maar het lukt! Tegen zondagavond straalt mijn appartement in nieuwe kleuren. Trots en fier kijk ik naar mijn geleverde arbeid. Eindelijk verhuizen ook mijn meubels, boeken, cd’s, schilderijen, kleren … en krijgt mijn nieuwe schuilplaats vorm.

Er volgen nog meer weekends in Antwerpen. Stilletjes begin ik mezelf te wortelen in mijn nieuwe leven, stap voor stap en af en toe ook weer drie stappen achteruit. Ik geef mezelf de tijd, wil niet meer alles in een keer. Ik besluit me in te schrijven voor lessen Nederlands en een zeilcursus. Mensen leren kennen, het verschuift naar boven op mijn lijstje met prioriteiten.

Zestien jaar later …

De zin “Je hebt het nog niet eens geprobeerd” hangt nog steeds – figuurlijk – boven mijn bed. Bij elke nieuwe uitdaging blijf ik dezelfde vragen stellen: Geef ik mezelf écht de kans op slagen? Zijn de stappen die ik wil zetten realistisch? Durf ik ook een stap achteruit te zetten? Heb ik alles geprobeerd?

Het vertrouwen is er. Op naar het volgende avontuur.