Ina

november 23, 2018

Mijn verhaal: je hebt het nog niet eens geprobeerd!

(terug te vinden in het fantastische boek kwetsbaar krachtig, uitgever wonderschrijverij)

Niet eens geprobeerd

16 September 2001, de wereld is nog in shock door de aanslagen in New York. Ik verhuis naar Antwerpen. Als Duitse weet ik amper iets over België, en nog minder over de stad waar ik in beland. Culturele verschillen? Nog nooit van gehoord. Het kan me eerlijk gezegd ook niet veel schelen, ik ben toch niet van plan hier langer dan twee of drie jaar als expat te werken. Een mooie bedrijfsnaam op mijn cv, dat is mijn missie.

Een appartement heb ik nog niet, maar ook dat vind ik niet belangrijk. Vrijdag keer ik toch terug naar huis, naar mijn eigen stek, mijn plekje in Duitsland. Dan zie ik mijn vrienden en familie al weer. Elke dag regen, regen, regen. Nog iets dat me gek genoeg niet stoort. Ik ben hier puur voor mijn job. De ambitie om ’s avonds de stad te verkennen, ontbreekt.

De maanden gaan voorbij en ik begin stilaan een ritme te ontwikkelen: maandag boodschappen en de was doen, dinsdag en donderdag naar de fitness, woensdag bellen met vrienden in Duitsland en afspraken plannen voor het weekend, vrijdag huiswaarts.

Ik besluit mijn appartement in Duitsland op te zeggen – mijn schuilplaats verdwijnt. Mijn beste vriend is aan een nieuwe relatie begonnen en het leven van andere vrienden gaat ook gewoon verder. Ze hebben niet elk weekend tijd voor mij. De telefoontjes worden minder en minder.

Tijd om mijn vroeger appartement op te kuisen en mijn verhuis voor te bereiden. Verhuis, allemaal goed en wel, maar waar ben ik nu eigenlijk thuis? Tijdens de week zit ik alleen in mijn gemeubelde huurstudio na een zware werkdag. Mijn nieuwe collega’s praten amper met elkaar, en al helemaal niet met mij. De invulling van mijn functie is nog niet zoals beloofd. Ik voel me onvoldoende uitgedaagd, de verveling en het gemis slaan toe. De nood naar samenwerking, fijne gesprekken en eens samen lachen, groeit.

Ik blijf vrijdagen naar Duitsland gaan, nu naar mijn ouders. Slapen in mijn oude meisjeskamer, het is best bevreemdend. Ik voel me helemaal niet gelukkig, maar beslis om dat toch maar verborgen te houden

Het begin van het nieuwe jaar is in zicht. De tijd tussen kerst en nieuwjaar breng ik door met mijn ouders en familie, oudejaarsavond met goede vrienden. Op een beurs herleeft het contact met oude collega’s. Het besef dringt binnen: zo zou het moeten blijven, zo voel ik me goed, gelukkig, vrolijk en vol met energie. Hier voel ik me thuis.

Zondagavond neem ik afscheid van mijn moeder. Terug naar mijn ander leven. Ik probeer te onderdrukken dat ik me in België eenzaam, onzeker en uitgeput voel. We staan naast mijn auto, en in plaats van in te stappen, stort ik in elkaar. Ik begin te wenen, kan niet stoppen. Ik moet wel terug naar Antwerpen, de stad waar ik nog steeds geen eigen plek gevonden heb, geen nieuwe schuilplaats, geen mogelijkheid om me te nestelen.

Als ik eindelijk rustiger word, opent mijn moeder de deur van mijn auto. De enige ‘troostende’ woorden die ze me meegeeft: “Je hebt het nog niet eens geprobeerd. Ga nu terug en begin je leven ginder op te bouwen.“

Gehoorzaam stap ik in mijn auto, zonder goed te beseffen wat ze net tegen me zei. Stuurt ze me nu gewoon weg?! Geen “kom we gaan even zitten en praten”? Geen “blijf nog even hier tot morgen”? Ik was kwaad op haar, razend. Ze weet niet waarover ze het heeft. Ik ga toch elke week flink terug naar die vreemde stad?

De volgende twee uur in de auto begin ik zonder afleiding na te denken over haar woorden. Ik blijf me in eerste instantie onbegrepen en weggestuurd voelen. Eenzaam, verlaten en onbeschermd. Maar dan duikt de volgende gedachte plots in me op: Ik heb een keuze, de keuze om in België écht een leven op te bouwen. Helemaal van nul te beginnen. Helemaal opnieuw. Ik kán Antwerpen een kans geven, ik kán mezelf een kans geven. Ik heb het écht nog niet geprobeerd.

Het universum lijkt me een extra duwtje in de rug te geven. Ik krijg telefoon van de vriendin van een collega. Of ik haar appartement wil overnemen? Ze gaat samenwonen met haar vriend. Ik ga in op het verzoek, meteen een mooie bevestiging van mijn wens om het beste te maken van de komende twee jaar.

Dat weekend ga ik niet terug naar Duitsland. Mijn – ja, mijn! – appartement heeft nood aan een verse laag. Het begint met een boeiende zoektocht naar een verfwinkel. Ik spreek nog geen woord Vlaams en ken niemand die me kan helpen. Maar het lukt! Tegen zondagavond straalt mijn appartement in nieuwe kleuren. Trots en fier kijk ik naar mijn geleverde arbeid. Eindelijk verhuizen ook mijn meubels, boeken, cd’s, schilderijen, kleren … en krijgt mijn nieuwe schuilplaats vorm.

Er volgen nog meer weekends in Antwerpen. Stilletjes begin ik mezelf te wortelen in mijn nieuwe leven, stap voor stap en af en toe ook weer drie stappen achteruit. Ik geef mezelf de tijd, wil niet meer alles in een keer. Ik besluit me in te schrijven voor lessen Nederlands en een zeilcursus. Mensen leren kennen, het verschuift naar boven op mijn lijstje met prioriteiten.

Zestien jaar later …

De zin “Je hebt het nog niet eens geprobeerd” hangt nog steeds – figuurlijk – boven mijn bed. Bij elke nieuwe uitdaging blijf ik dezelfde vragen stellen: Geef ik mezelf écht de kans op slagen? Zijn de stappen die ik wil zetten realistisch? Durf ik ook een stap achteruit te zetten? Heb ik alles geprobeerd?

Het vertrouwen is er. Op naar het volgende avontuur.

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.