Author Archives: Ina

Verslaving – Gratis Info Sessie

Verslaving….

Ken je dit: vanavond geen chips, geen chocolade, geen alcohol, geen televisie….En je eet de hele zak chips, het pakje choco, drinkt de fles leeg in plaats van de- 2 glazen wijn….En kijkt naar jouw favoriete serie de hele avond….

Dus morgen in plaats van 1 uur sporten gaat je 1,5 uren doen- de lat weer te hoog leggen … en je komt terecht in je zetel met …

Wat maakt nu dat je altijd in dezelfde patroon terecht komt?

Emoties, stress, patronen, verwachtingen?

Heb je het gevoel dat je alleen niet verder kunt?

Voel je dat je niet meer vrij bent?  Vrij om iets te doen – of juist niet te doen?

Ben je het contact met jezelf verloren? Ben je bang dat je verslaafd bent?

Of is iemand in je nabije omgeving verslaafd?

En weet je niet meer hoe je hiermee om kan gaan?

Of wil je gewoon graag meer te weten komen over verslaving?

Tijdens deze infosessie vertellen Hilde en Ina je over:

– wat is een verslaving ?…. En wanneer ben je verslaafd?

– hoe je je verslaving los kunt laten

– hoe ga je om met een dierbare die verslaafd is

Gun het jezelf ❤️

Infosessie: 27 januari 2019 – 14 u 

Groepspraktijk Wommelgem, Driemastenbaan 37, 2160 Wommelgem

Contact via:
Ina Wermelskirchen – Motio – Personal Coaching
www.motio.be
FB Motio – Ina Wermelskirchen
ina@motio.be
0497/36.14.64

Hilde Vanderhulst – Coach Verslavingspatronen
www.feel2heal.be
FB Feel 2 Heal – Hilde Vanderhulst
info@feel2heal.be
015/33.67.32

Ina

januari 4, 2019

Wat gaat er gebeuren met je voornemens voor het nieuwe jaar?

Bij voorbeeld dit jaar meer aandacht besteden aan je loopbaan?
Januari is het heel druk – ik zal er in februari mee beginnen …

Klinkt dit bekend in de oren? Je bent niet alleen!
1 op 3 mensen laten hun beloftes vóór het einde van januari vallen.
73% van de mensen geven hun doel op, voor ze het bereiken.

Maar dit jaar zal het anders zijn: je bent vastberaden je carrière onder de loep nemen.

Om succesvol te zijn moet je jezelf een doel stellen:  In plaats van ‘het vinden van een nieuwe baan’ bepaal je: aan het begin van de maand x heb ik: mijn cv ge-update, een marktonderzoek gedaan, naar de mogelijkheden gekeken…….

Maak het realistisch door te kijken naar je persoonlijke situatie: misschien zal het nodig zijn om een groter doel op te splitsen in kleinere stappen.

Stel een actieplan op: hoe wil je een nieuwe baan vinden? Door het inschakelen van een bestaand netwerk, spontane sollicitaties, op websites van bedrijven zoeken of contact opnemen met een wervingsbureau?

Je maakt een overzicht van wat je graag doet, waar je goed in bent, het bepalen van je sterke en zwakke kanten, vraag vrienden en collega’s om feedback.

Je maakt een lijst op van die vaardigheden die je sterker wil ontwikkelen en bepaalt welk onderdelen van je huidige werk je niet bevallen.

Je onderzoekt welk soort taken binnen je werk energie geven en welke energie uit je zuigen. Samen met je manager bespreek je je prestaties en maak je een carrière- of ontwikkelingsplan voor de toekomst.

Klinkt moeilijk? Je weet niet hoe de eerste stap te zetten? Heb je hulp nodig bij het bouwen van een structuur of het definiëren van de volgende stap in je carrière?

Motio-Personal Coaching is gespecialiseerd in loopbaanbegeleiding en stressmanagement.

Samen bekijken we je project, het opzetten van een realistisch plan van aanpak, het verhogen van je motivatie en zetten we doelen die een carrièreswitch of een volgende carrièrestap eenvoudig en haalbaar maken.

Ik nodig je uit tot een vrijblijvend en gratis gesprek om je meer informatie over loopbaanbegeleiding en de mogelijkheden te geven. Stuur mij een e-mail (ina@motio.be) met je telefoonnummer en de beste tijd om je te contacteren.

Je hebt recht op loopbaancheques? Motio werkt samen met Acerta, een door de VDAB erkent loopbaancentrum

Ina

november 23, 2018

Mijn verhaal: je hebt het nog niet eens geprobeerd!

(terug te vinden in het fantastische boek kwetsbaar krachtig, uitgever wonderschrijverij)

Niet eens geprobeerd

16 September 2001, de wereld is nog in shock door de aanslagen in New York. Ik verhuis naar Antwerpen. Als Duitse weet ik amper iets over België, en nog minder over de stad waar ik in beland. Culturele verschillen? Nog nooit van gehoord. Het kan me eerlijk gezegd ook niet veel schelen, ik ben toch niet van plan hier langer dan twee of drie jaar als expat te werken. Een mooie bedrijfsnaam op mijn cv, dat is mijn missie.

Een appartement heb ik nog niet, maar ook dat vind ik niet belangrijk. Vrijdag keer ik toch terug naar huis, naar mijn eigen stek, mijn plekje in Duitsland. Dan zie ik mijn vrienden en familie al weer. Elke dag regen, regen, regen. Nog iets dat me gek genoeg niet stoort. Ik ben hier puur voor mijn job. De ambitie om ’s avonds de stad te verkennen, ontbreekt.

De maanden gaan voorbij en ik begin stilaan een ritme te ontwikkelen: maandag boodschappen en de was doen, dinsdag en donderdag naar de fitness, woensdag bellen met vrienden in Duitsland en afspraken plannen voor het weekend, vrijdag huiswaarts.

Ik besluit mijn appartement in Duitsland op te zeggen – mijn schuilplaats verdwijnt. Mijn beste vriend is aan een nieuwe relatie begonnen en het leven van andere vrienden gaat ook gewoon verder. Ze hebben niet elk weekend tijd voor mij. De telefoontjes worden minder en minder.

Tijd om mijn vroeger appartement op te kuisen en mijn verhuis voor te bereiden. Verhuis, allemaal goed en wel, maar waar ben ik nu eigenlijk thuis? Tijdens de week zit ik alleen in mijn gemeubelde huurstudio na een zware werkdag. Mijn nieuwe collega’s praten amper met elkaar, en al helemaal niet met mij. De invulling van mijn functie is nog niet zoals beloofd. Ik voel me onvoldoende uitgedaagd, de verveling en het gemis slaan toe. De nood naar samenwerking, fijne gesprekken en eens samen lachen, groeit.

Ik blijf vrijdagen naar Duitsland gaan, nu naar mijn ouders. Slapen in mijn oude meisjeskamer, het is best bevreemdend. Ik voel me helemaal niet gelukkig, maar beslis om dat toch maar verborgen te houden

Het begin van het nieuwe jaar is in zicht. De tijd tussen kerst en nieuwjaar breng ik door met mijn ouders en familie, oudejaarsavond met goede vrienden. Op een beurs herleeft het contact met oude collega’s. Het besef dringt binnen: zo zou het moeten blijven, zo voel ik me goed, gelukkig, vrolijk en vol met energie. Hier voel ik me thuis.

Zondagavond neem ik afscheid van mijn moeder. Terug naar mijn ander leven. Ik probeer te onderdrukken dat ik me in België eenzaam, onzeker en uitgeput voel. We staan naast mijn auto, en in plaats van in te stappen, stort ik in elkaar. Ik begin te wenen, kan niet stoppen. Ik moet wel terug naar Antwerpen, de stad waar ik nog steeds geen eigen plek gevonden heb, geen nieuwe schuilplaats, geen mogelijkheid om me te nestelen.

Als ik eindelijk rustiger word, opent mijn moeder de deur van mijn auto. De enige ‘troostende’ woorden die ze me meegeeft: “Je hebt het nog niet eens geprobeerd. Ga nu terug en begin je leven ginder op te bouwen.“

Gehoorzaam stap ik in mijn auto, zonder goed te beseffen wat ze net tegen me zei. Stuurt ze me nu gewoon weg?! Geen “kom we gaan even zitten en praten”? Geen “blijf nog even hier tot morgen”? Ik was kwaad op haar, razend. Ze weet niet waarover ze het heeft. Ik ga toch elke week flink terug naar die vreemde stad?

De volgende twee uur in de auto begin ik zonder afleiding na te denken over haar woorden. Ik blijf me in eerste instantie onbegrepen en weggestuurd voelen. Eenzaam, verlaten en onbeschermd. Maar dan duikt de volgende gedachte plots in me op: Ik heb een keuze, de keuze om in België écht een leven op te bouwen. Helemaal van nul te beginnen. Helemaal opnieuw. Ik kán Antwerpen een kans geven, ik kán mezelf een kans geven. Ik heb het écht nog niet geprobeerd.

Het universum lijkt me een extra duwtje in de rug te geven. Ik krijg telefoon van de vriendin van een collega. Of ik haar appartement wil overnemen? Ze gaat samenwonen met haar vriend. Ik ga in op het verzoek, meteen een mooie bevestiging van mijn wens om het beste te maken van de komende twee jaar.

Dat weekend ga ik niet terug naar Duitsland. Mijn – ja, mijn! – appartement heeft nood aan een verse laag. Het begint met een boeiende zoektocht naar een verfwinkel. Ik spreek nog geen woord Vlaams en ken niemand die me kan helpen. Maar het lukt! Tegen zondagavond straalt mijn appartement in nieuwe kleuren. Trots en fier kijk ik naar mijn geleverde arbeid. Eindelijk verhuizen ook mijn meubels, boeken, cd’s, schilderijen, kleren … en krijgt mijn nieuwe schuilplaats vorm.

Er volgen nog meer weekends in Antwerpen. Stilletjes begin ik mezelf te wortelen in mijn nieuwe leven, stap voor stap en af en toe ook weer drie stappen achteruit. Ik geef mezelf de tijd, wil niet meer alles in een keer. Ik besluit me in te schrijven voor lessen Nederlands en een zeilcursus. Mensen leren kennen, het verschuift naar boven op mijn lijstje met prioriteiten.

Zestien jaar later …

De zin “Je hebt het nog niet eens geprobeerd” hangt nog steeds – figuurlijk – boven mijn bed. Bij elke nieuwe uitdaging blijf ik dezelfde vragen stellen: Geef ik mezelf écht de kans op slagen? Zijn de stappen die ik wil zetten realistisch? Durf ik ook een stap achteruit te zetten? Heb ik alles geprobeerd?

Het vertrouwen is er. Op naar het volgende avontuur.

 

 

 

 

 

 

 

Ina

november 22, 2018

 

 

‘Lief lijf’,

 

 Zei de ziel. ‘Je gaat maar vooruit – naar mij luistert zij niet meer.’

Denk aan uitdrukkingen als: er ligt iets op mijn lever, een krop in de keel, knikkende knieën, bij de keel grijpen, vlinders in de buik, …

In de dagelijkse ratrace van het leven, wordt het steeds moeilijker om te luisteren naar je passies, gevoelens en verlangens.

Ze worden verdrongen door andere gedachten die maar blijven rondtollen in je hoofd: ‘Ik moet nog een rekening betalen’, ‘ik moet nog iets laten weten’, ‘ik heb die persoon al lang niet gezien en moet dringend tijd maken, ‘wat zullen ze over mij denken als ik dit doe?’, ‘wat gaan ze denken over mij als ik ‘nee’ zeg?’, ‘ik kan die persoon toch niet in de steek laten’. Het molentje blijft maar draaien.

Herkenbaar?

Ben je vaak prikkelbaar en onrustig? Stress en emoties vertalen zich vaak in lichamelijke reacties.

Je lichaam en je gedachtenmolen tot rust brengen

Het goede nieuws is dat je kunt leren om je lichaam en geest tot rust te brengen. Hoewel het probleem daarmee niet opgelost is, helpt het jou wel om kalmer te zijn en je beter in je vel te voelen.

En het probleem aan te gaan.

Je lichaam en de gedachtenmolen weer tot rust brengen duurt maar vijf minuten (per dag) en je kan de techniek op 45 minuten onder de knie krijgen.

  1. Wil je het graag leren? Boek dan heel snel jou plaats voor 13 januari tijdens de lieve-lijf-dag in het Wonderwijvenhuis. (Reserveren via ina@motio.be)
  2. Geef je het graag als Kerstcadeau aan iemand die het nodig heeft?(bestellen bij ina@motio.be)
  3. Is er een probleem dat je wil aanpakken, maar kom je liever eerst meer te weten over de wetenschappelijk onderbouwde methode waarmee ik werk? Dan kan je een extra sessie volgen.

Deze manier van ontspanning kan voor zowat alle problemen ingezet worden: angst voor de tandarts, honden of spinnen, faalangst, perfectionisme, …

Je kan er ook uitputting mee voorkomen of zelfmotivatie mee verhogen.

Praktisch

  1. Kennismakingssessie ‘Lieve lijf’ sessie van +/- 45 minuten op 13 januari in het Wonderwijvenhuis in Wommelgem, 15 euro Inschrijven: ina@motio.be
  2. Cadeaubon ‘Lieve lijf’, sessie van +/- 60 minuten, 40 euro geldig t.e.m. 31.12.2019

Wil je bestellen, een voorbeeldcadeaubon opvragen of wil je gewoon meer informatie:  ina@motio.be, 0497 361 464, www.motio.be.